DE VINKENIERS

Nu het vinkenspeelseizoen definitief van start is gegaan vind ik het nuttig , om de eerst volgende weken ,enkele verdienstelijke vinkeniers met hun diverse activiteiten  even in de kijker te stellen .

Met verdienstelijk bedoel ik in de eerste plaats die vinkeniers die met hart en ziel op een sportieve manier hun hobby beoefenen en die zich steeds onbaatzuchtig ten dienste stellen van de hobby alsook van hun collega s in het bijzonder. 

Als primeur wens ik een paar van mijn beste vrienden , beiden verwoede vinkeniers ,  even aan u voor te stellen .

Twee handen op een buik , zo kan men hen het best noemen , want wanneer het de vinkensport betreft , ziet men de een , dan ziet men al dikwijls ook de andere .
 
Als eerste in de rij stel ik u voor :

Johny Van De Cappelle geboren te Tielt op 31- 10 – 1950 ,pregepensioneerd metaalarbeider ,  gehuwd , vader van een dochter , en  woonachtig te Pittem .

Johny heeft de vinkeniersmicrobe van huize uit geerfd , want zijn vader en  schoonbroer , Andre Van Severen hebben hem op jonge leeftijd vertrouwd gemaakt met het reilen en zeilen van de vinkensport .

Na zijn huwelijk wou hij op eigen vinkeniers-benen staan , en werd hij achtereenvolgens actief lid bij maatschappijen in Tielt ,Pittem , Izegem en Roeselare om na deze omzwervingen terug  aan te sluiten bij zijn jeugdliefde  < De Snelle Schuifelaars - Tielt > bij welke hij reeds enkele jaren en dit tot op heden ,  een bestuursfunctie vervult .

Johny is in het vinkeniersmilieu van Tielt en omstreken een bekend persoon .

Ondanks hij niet graag in de schijnwerpers staat , vind men hem steeds op de eerste rij als het op dienstverlening aankomt   .

Ieder kent hem als een stille werker , en  als een joviale goedlachse persoon , bij wie men nooit aan dovemans deur aanklopt .

Een volkse spreuk gedachtig < Hij zou zijn broek weggeven > is bij hem dan ook meer dan op zijn plaats . 

Met de vinken spelen en bij de mensen zijn , is zijn lang leven .

Topvogels heeft hij niet in zijn bezit , eerder vogels behorende tot de middenmoot , maar hij is altijd tevreden met de vinkjes die hij bezit .

Als tweede in de rij stel ik u voor :

Frank Vanderiviere geboren te Tielt op 13 – 04 – 1949,  pregepensioneerd lasser , gehuwd , vader van twee dochters , en woonachtig te Tielt

Frank aan u voorstellen is voor mij geen moeilijke opgave , ik ken hem reeds zijn ganse leven , want hij is geboren en getogen in mijn streek .

De streek van de Tieltse Rijckegemkouter , midden de akkers en de velden , midden de natuur en de vogels .

Van huize uit heeft Frank de vinkeniersmicrobe niet geerfd , want vader Cyriel , moeder Maria en zijn peter Remi , waar hij als kind een deel van zijn jeugd heeft  doorgebracht, hadden geen oog en oor voor vinken .

Na zijn huwelijk werd hij bevriend met zijn buurman Viktor Van Der Plaetse ,  dit was een verwoed vogelliefhebber - vinkenier ,en onder impuls van deze , heeft hij zijn eerste stappen in de vinkensport gezet .

Het was meteen een schot in de roos , want met zijn eerste vink die hij in bezit had , en die hij nota bene van Viktor gekregen had , speelde hij van het eerste jaar kleine kampioen .

Nadien heeft Frank nog tal van goede speelvinken gehad , met als bijzonderste  Runne 1 en op heden zijn Runne 2

Verscheidene malen heeft hij de titel van kampioen of Koning behaald telkenmale bij < De Snelle Schuifelaars - Tielt > de maatschappij die hij vanaf het begin van zijn vinkenierscarrière steeds trouw is gebleven .

Samen met zijn jeugd en boezemvriend Daniel Wambeke , heeft hij enkele jaren terug zijn eerste stappen gezet in de vinkenkweek .

Frank is een verwoed vinkenzetter , en deinst er niet voor terug , om meerdere malen per week , of zelfs per dag , aan tal van zettingen deel te nemen .

Hij behoort niet tot een bestuurskern maar op tal van  organisaties is hij steeds paraat om te helpen .

Hij verfoeit achterbaks gedoe of rond de pot draaierij , recht voor de raap is zijn leuze , voorwaar een man uit een stuk .

Waarom stel ik beide personen speciaal aan u voor ?

Beiden zijn naast hun bovenvermelde verdiensten als mens en als vinkenier , de medestichters van de bekende jaarlijkse < Dikke Buiken > vinkenzetting  .

Een bekende topklassieker onder de weekdag zettingen te Tielt

Onder impuls van wijlen Frans Desloovere, Patriek D Hayezele ,  Frank Vanderiviere en Johny Van De Cappelle , werd in 1997 de eerste < Dikke Buiken > zetting georganiseerd .

Vanwaar die naam de dikke buiken ?

Alle vier hadden  bovenvermelde , de een al wat meer dan de andere ,  een corpulent figuur ( met het typische bierbuikje ) .

Hoe kon het ook anders , café < Batavia > het lokaal van < De Snelle Schuifelaars > was in hun vrije tijd , zowat hun tweede thuis geworden en water drinken dat was niet voor hen ,maar voor de kikkers ( voor de puiten ) bestemd .

Van de vier stichters van deze vinkenzettingsklassieker zijn er op heden maar twee meer actief .

Frans De Sloovere , de kroonprins van het viertal , want zo durf ik hem terecht te noemen , is enkele jaren geleden aan een slepende en ongeneeslijke ziekte overleden . 

Patriek D Hayezele heeft wegens privé omstandigheden andere oorden , en activiteiten opgezocht .

Frank en Johny hebben daarna en dit tot op heden , de organisatie van de > Dikke Buiken > zetting verder gezet , zij het af en toe met wat hulp van vrienden en kennissen , iets waarvoor zij hen uitermate dankbaar voor zijn

Ook dit jaar word opnieuw < De Dikke Buiken > zetting georganiseerd namelijk op :

Donderdag 24 mei om 18 30 uur ,  in café Batavia , Pittemsesteenweg , 28 te Tielt

Inschrijven kan tot 18 uur,  met een geschenk bij inschrijving .

Vooruit : twee reeksen van elk 75 € , plus ½ inleg en ¾ prijs .

Waarde 450 € natura , waaronder 1 vinkenkooi en 1 schuilhok , 40 bakjes paté ,  20 salami s   en tal van andere waardevolle prijzen.
10 trofeeën en prachtige bloemen
Na de zetting gratis brood met beleg .

Frank en Johny , ik hoop dat de weergoden u ditmaal gunstig  gezind mogen zijn , iets wat verleden jaar niet het geval was .

Een wijze raad als u het mij toelaat : 

Ga vooraf beiden te voet op bedevaart naar de grot van O.L.Vrouw op de Poelberg , maar als het kan op een woensdag , dan is het nabijgelegen café Bellevue NIET open .

Anders is de kans groot dat gij de grot met O .L.Vrouw niet  bereikt , en dan is alle moeite voor niets geweest .

Grapje ouwe rakkers !!

Vrienden vinkeniers , laat deze prachtige dikke buiken zetting niet zomaar aan uw neus voorbij gaan .

Betuig uw steun aan beide hard werkende pioniers door uw massale deelname .

U zal er geen spijt van hebben daar sta ik borg voor . 

De zaal van Batavia moet dit jaar uit haar voegen barsten .

Frank en Johny , al uw vrienden duimen wij voor u , en geven u rendez vous op 24 mei.

Om te besluiten nog een goede raad van nonkel Walter :

Dunne boterhammen met een dik beleg smaken beter dan dikke boterhammen met een dun beleg .

Het is maar dat ge het weet wat ik bedoel .

Ik ben fier om uw vriend te mogen zijn . 

Walter Vandevoorde

Een hygrometer is een belangrijk instrument dat in diverse omstandigheden en plaatsen  word gebruikt voor het meten van het vochtgehalte in de omgevingslucht .

Voor velen van ons als vogelkweker is het  eerder een onbekend , maar tijdens de broedperiode  een haast onmisbaar toestel  .

Het juiste vochtgehalte  in de kweekruimte  is een belangrijk en niet te verwaarlozen factor in het broedproces .

De juiste temperatuur en  vochtigheid  zijn tijdens de broedcyclus onafscheidelijk met elkaar verbonden .

Broedende vogels regelen in normale kweekomstandigheden instinctief  de door het broedproces gevraagde temperatuur , maar met de nodige luchtvochtigheid gaat dit niet zomaar  .

In de natuur beschikken broedende vogels  over alle noodzakelijke elementen om de broedcyclus tot een goed einde te brengen , maar in beschermd milieu is dit niet altijd evident .

De meeste kwekers kweken in boxen , of in een  kweekruimte die grotendeels of volledig is afgesloten  van de rechtstreekse weersomstandigheden  .

Tijdens de zomermaanden kan de temperatuur in deze ruimte hoog ( soms te hoog ) oplopen en met deze is er een te lage vochtigheidsgraad aanwezig .

Het ideale vochtgehalte in de kweekruimte ligt tussen de 60 en de 70 graden  .

Als kweker in een beperkte of afgesloten ruimte , doet men er best aan om zijn broedende vogels steeds  badgelegenheid ter beschikking te stellen .

In de natuur baden broedende zangvogels veelvuldig .

Hoenderachtige zoals patrijzen  en fazanten lopen s morgens door het bedauwde gras en met hun nat verenpak houden zij het vochtgehalte van  het nest en de eieren op peil .

Regelmatig horen wij klachten bij tal van kwekers van volgroeide  jongen dood in het ei .

Een te laag vochtgehalte in de kweekruimte kan hier de oorzaak van zijn .

Indien men ziet dat bepaalde vogels niet baden kan men zelf ( als het kan dagelijks ) de eieren bevochtigen met een vernevelaar .

Hoe groter de eieren hoe harder de schaal van het ei .

Een betrouwbare hygrometer koopt men het best in een gespecialiseerde zaak zoals bij een  opticien of bij een verkoper van broedmachines .

Tegenwoordig heeft men de keuze tussen een elektronisch ( digitaal ) of een mechanische toestel .

Persoonlijk heb ik reeds dertig jaar een uiterst betrouwbare mechanische meter zoals op bijgevoegde foto vermeld , en nog nooit heb ik noemenswaardige problemen gehad met dode jongen in het ei  .

Daar ik kweek in een binnenruimte is mijn hygrometer een onmisbaar onderdeel om met succes vogels ter wereld te brengen .

Walter Vandevoorde

Tijdens het kweekseizoen 2010 had ik eind juli een laat nest met 3 jongen , welke uiteindelijk 1 man en 2 poppen waren .

Hun vader was ,toen zij geboren werden , reeds gestopt met zingen .

De eerste paar weken na hun geboorte hebben zij zang gehoord van een andere kweekman die zich in het zelfde kweeklokaal bevond .

Tijdens de winter 2010-2011 werd ik door een bevriend kweker, in het bezit gesteld van twee leermeesters ( in bruikleen ) met zeer mooie zang .

Ik had beiden reeds vanaf begin januari bijgelicht , en half februari had ik van beiden reeds zang .

Samen met mijn andere kwekelingen heb ik bewust  kwekeling bij een van de leermeesters gezet .

Dit  kwekeling was een van de eersten die ik hoorde zang aanleren .

Hij begon met de voorzang van die  kweekman die hij  de eerste paar weken na zijn geboorte gehoord had , wat bewijst dat kwekelingen reeds van in het nest de  hoorbare zang worden ingeprent .

Stilaan begon hij naast deze voorzang , de voorzang van de leermeester , welke ik in bruikleen van mijn vriend had gekregen , aan te leren , maar hij mengde deze voorzang met de voorzang van de kweekman die hij tijdens zijn eerste levensperiode gehoord had .

Hij zong beide voorzangen gemengd en door elkaar , en deed niets anders dan breken .

Uiterst zelden zong hij een lied met volwaardige slotzang .

Na een maand gesukkel , heb ik hem bij de tweede leermeester gezet .

Deze had totaal andere zang dan de eerste leermeester .

Na een paar weken nam hij ook deze voorzang op ,  maar opnieuw gemengd met de andere reeds aangeleerde voorzangen .

Het was een uiterst nijdige vogel en kampte als bezeten op vreemde zang , maar wat hij ten horen bracht tart ieder verbeelding .

Ik wou hem niet van de hand doen want k voelde dat het een kamper was .

Einde raad heb ik hem begin juni 2011 in een afzonderlijke box gestoken in het gezelschap van twee reserve kweekpoppen , in de hoop dat hij zijn bek zou houden , want door zijn gebrabbel was hij een gevaar voor mijn andere jonge vinken .

Wat ik gehoopt had gebeurde ,  want ik heb hem van het ganse seizoen , buiten wat wieten en pinken , niet meer horen zingen .

Van op afstand hoorde hij de zang van mijn twee kweekmannen , maar schijnbaar reageerde hij daar niet op .

Hij is de ganse tijd door de rui en de winterperiode heen , in het gezelschap van beide poppen in het zelfde hok gebleven ,  tot ik hem half januari van dit jaar, in  een speelkooi en met de zang van een CD heb geplaatst .

Het heeft tot half maart geduurd voor hij begon te zingen .

Van de CD zang heeft hij niets opgenomen , maar hij zingt op heden uitsluitend twee liedjes die hij opgenomen heeft van mijn kweekmannen tijdens zijn verblijf in 2011 bij mijn reserve poppen

Alle andere gebroken en gemengde voorzangen heeft hij volledig achterwege gelaten en hij breekt  zelden zijn gezang .

Wat een  totaal waardeloze vogel was in 2011 is op heden een hoopvolle belofte .

Ongelooflijk maar waar .

Dit bewijst dat men jonge vogels waarvan men vermoed dat ze uit het goede hout gesneden zijn , niet al te vlug mag afschrijven .

Wat het later in de reke word , dat moet ik natuurlijk afwachten , maar ik heb reeds de voldoening dat ik hem zij het gedeeltelijk onbewust , op het rechte zangpad heb gekregen .

Verscheidene liefhebbers hebben last met brekers of met vogels die de gewenste zang niet willen opnemen .

Als niets meer helpt , probeer eens  wat ik heb ervaren .

Baat het niet ,het schaad ook niet .

Beste vrienden vinkeniers ik wou u dit eigenaardig voorval niet onthouden .

Geheimen dit ken ik niet .

Mijn tong ligt op mijn hart , en wat ik weet of ervaar dat mag u allen ook weten .

Individueel zijn wij niemand , samen staan wij sterk in onze geliefde hobby

Walter Vandevoorde

Op Vrijbosvoeten, wandeling van 6 km langs de geschiedenis van Houthulst.

Van het in de 9e eeuw 4.000 ha omvattende Vrijbos blijft na heel wat eeuwen slechts 352 ha over, waarvan 67 ha staatsbos.

De plaats waar fietsers en wandelaars genieten van rust en gezonde lucht kent een zeer rijke geschiedenis: de abdij van Corbie, de bende van Bakelandt, de Lourdesgrot, de slag van Houthulst, de V1-lanceerbasis, het kasteel de Groote, …

Houthulst hoorde van oudsher tot het Vrijbos.

In 1838 kocht senator Cassiers een deel van dit bos.

Na zijn huwelijk bouwt hij er een kasteel.

In de periode 1855-1860 laten de Cassiers, in de omgeving van het kasteel, een kerk, klooster en scholen bouwen.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog wordt Houthulst volledig verwoest.

In 1928 wordt het een afzonderlijke gemeente en is daarmee één van de jongste gemeentes van het land.

Ondertussen groeit Houthulst uit tot een moderne gemeente met heel wat faciliteiten voor inwoners en bezoekers.

Deze wandeling brengt u tot de voornaamste bezienswaardigheden van vroeger en nu.

Ontdek en geniet!

Een stukje Houthulstse geschiedenis (1)

Het bos van Corbie…

Het bos van Houthulst of Vrijbos was ooit ruim 4.000ha groot en vanaf de 9e eeuw in handen van de abdij van Corbie (nabij Amiens, Noord-Frankrijk, gesticht in 657).

De monniken van Corbie bouwden in het centrum van het woud een klooster met kleine kerk en hoeve.

De monniken kregen in hun bos al vlug te maken met houtdiefstallen en illegale ontginningen van omwonenden, de zogenaamde “Boskanters”.

De Graaf van Vlaanderen kwam de monniken te hulp in ruil voor de helft van het bos.

Twee forestiers of houtvesters moesten er op toezien dat de boskanters niet langer het bos betraden.

De boswaer

Na de Beeldenstorm (1566) verdween het prioraat van de abdij en kwam het bos volledig in handen van de overheid.

Vanaf de 18e eeuw nam het aantal illegale vestigingen van de boskanters toe en startten ze een bijna industriële houtexploitatie, waarbij vooral bezems geproduceerd werden.

Om deze illegale praktijken tegen te gaan besliste de overheid om een 12 km lange ringgracht te graven rond het bos.

Met de uitgegraven aarde legde men een binnendijk aan om te verhinderen dat men zich in het bos zou vestigen.

Verder werden de dreven die het bos doorkruisen afgesloten met balies of slagbomen.

Deze “boswaer” kende echter weinig succes; de boskanters gingen zich binnen de “boswaer” vestigen.

De “buskanters” waren niet te stoppen…

Onder het Franse Bewind (1795-1815) raakte de streek rond het Vrijbos ook bekend als “Moordenaarspays” doordat gedeserteerde soldaten, maar ook bandieten, zich in het bos gingen verschuilen.

De boskanters

Aan de rand van het bos ontstonden Boskantersgehuchten, in oorsprong lemen hutten, waar mensen in een vrij dicht groepsverband en in een wirwar van paadjes gingen samenwonen en leefden van wat het bos hen te bieden had.

Zij tastten geregeld de grenzen van bewaking en bestraffing af.

Het sterke gemeenschapsgevoel leidde in verschillende gevallen tot openlijke en collectieve opstandigheid tegen het gezag.

Privatiseringsgolf

Anno 1826 was het bos onder andere door de illegale ontginningen nog slechts 1900ha groot en besliste de toenmalige Hollandse overheid om het bos te privatiseren.

Heel wat grondbezitters, waaronder de Antwerpse senator Jan-Pieter Cassiers, kochten een perceel met oog op de bosopbrengst.

Op verschillende plaatsen in het bos werden landhuizen of kastelen gebouwd en grote stukken ontbost.

De nieuwe eigenaars gingen hun eigendom meer beschermen waardoor de boskanters, die leefden van het bezembinden, niet langer aan hun grondstoffen konden geraken.

Info: Dienst Vrije Tijd, Markt 17, 8650 Houthulst, 051 46 08 94, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.